08-01-2020Column Julius Terpstra

Dakloosheid in 2020: jaar van de doorbraak?

Het was afgelopen weken weer volop in het nieuws: het aantal dak- en thuislozen in Nederland is het afgelopen decennium verdubbeld. In totaal zijn er op dit moment bijna 40 duizend mensen dak-of thuisloos. Er wordt hard gewerkt aan voldoende opvang. Toch is opvang niet de oplossing. We willen het voorkomen en we willen goede kansen op terugkeer in de samenleving als het desondanks gebeurt. Dat zijn de echte opgaven waar we voor staan.

Dakloosheid kent verschillende oorzaken. Veelal liggen psychische gezondheidsklachten en economische problemen eraan ten grondslag. Steeds vaker worden scheiding, schulden en bijbehorende stressfactoren aangedragen als reden voor dak- of thuisloosheid. Dak- en thuislozen voelen zich bovendien vaak buitengesloten en eenzaam.

Handen vol
Gemeenten hebben hun handen vol aan de opvang. De maatschappelijke opvang zit in veel steden overvol. Iedereen doet zijn uiterste best om niemand op straat te laten slapen: dakloze gezinnen worden opgevangen in vakantieparken en extra veldbedden worden op de gangen gezet.

Vicieuze cirkel
Deze acute noodmaatregelen zijn natuurlijk nodig, maar we mogen de werkelijke opgave niet uit het oog verliezen. Toch wringt daar vaak de schoen. Alle aandacht (tijd, geld, betrokkenheid) gaat uit naar de uitdagingen op korte termijn (opvang) en de aandacht voor voorkomen van dakloosheid of terugkeer naar de samenleving verdwijnt steeds verder achter de horizon. Met een vicieuze cirkel tot gevolg.

Zonder dak geen participatie
Uit onderzoek van de Universiteit van Tilburg blijkt dat kwaliteit van leven met name afhangt van de mate waarin mensen meedoen in de samenleving. En we weten uit ander onderzoek dat werken aan participatie nauwelijks een reëel perspectief is zonder dak boven je hoofd en rust op het financiële front. Het is dus duidelijk wat er moet gebeuren.

Het komt nu op handelen aan
En dat vraagt om betrokkenheid van corporaties, instellingen, gemeenten, Rijk en andere partijen bij de meest kwetsbaren in onze samenleving. En om lef om doorbraken te realiseren. Juist ook buiten de opvang zelf, want zij kunnen deze last niet op hun schouders nemen. Wat mij betreft is 2020 het jaar waarin we die doorbraken gaan realiseren.

Deel jij de kijk van Julius?

Stuur hem een bericht en ga in gesprek!

Mail Julius